Jarosław Abramow-Newerly nie żyje. Był prawdziwą legendą

Należał do pokolenia artystów, którzy zaczynali swoją działalność w powojennej Warszawie. Był związany z jednym z najważniejszych studenckich teatrów tamtego okresu. Współpracował także z Polskim Radiem i tworzył piosenki, dramaty oraz słuchowiska. Jego nazwisko pojawiało się przy wielu ważnych przedsięwzięciach polskiej kultury drugiej połowy XX wieku. Przez lata dzielił swoje życie między Polskę a Kanadę. Pozostawił po sobie dorobek obejmujący kilka różnych dziedzin artystycznych.

Lipiec 2026 był trudnym miesiącem dla świata muzyki. Odeszło wiele znanych nazwisk

Tegoroczne lato przyniosło wyjątkowo dużo wiadomości o śmierci. W lipcu pożegnano zarówno artystów, którzy przez dekady byli obecni na światowych scenach, jak i twórców mniej znanych szerokiej publiczności, ale ważnych dla konkretnych środowisk.

8 lipca zmarła Bonnie Tyler. Walijska wokalistka miała 75 lat. Artystka była znana przede wszystkim z wielkich przebojów, takich jak „Total Eclipse of the Heart” i „Holding Out for a Hero”. Jej śmierć nastąpiła po poważnych problemach zdrowotnych. Jak informowały media, pod koniec kwietnia trafiła do szpitala, gdzie przeszła pilną operację jelit, a następnie była utrzymywana w śpiączce farmakologicznej. Po wybudzeniu jej stan nadal miał być ciężki.

Z kolei 17 lipca odszedł Tony Thorpe, gitarzysta i wokalista brytyjskiego zespołu The Rubettes, znanego przede wszystkim z przeboju „Sugar Baby Love”. Muzyk miał 80 lat. W jego przypadku rodzina przekazała, że artysta zmarł po długiej chorobie. Informację o śmierci opublikowano w mediach społecznościowych.

24 lipca zmarł Lou Koller, wokalista i współzałożyciel nowojorskiej grupy Sick of It All. Miał 59 lat. Muzyk od kilku lat zmagał się z nowotworem przełyku, który później rozprzestrzenił się także na żołądek. O chorobie poinformował w 2024 r., a zespół musiał wówczas odwołać europejską trasę. Choć w 2025 r. ogłoszono, że Koller jest wolny od raka, choroba powróciła.

Kilka dni później, 29 lipca, zmarł Glen Hansard. Irlandzki muzyk, wokalista i aktor miał 56 lat. Jego śmierć była szczególnie tragiczna, ponieważ doszło do niej w wyniku wypadku motocyklowego. Hansard był liderem zespołu The Frames, a światową publiczność zdobył także dzięki filmowi „Once” i piosence „Falling Slowly”, za którą otrzymał Oscara wspólnie z Markétą Irglovą.

Lipiec zamknął się więc długą listą pożegnań. Wśród artystów, których śmierć odnotowywały światowe media, znaleźli się przedstawiciele popu, rocka, hardcore'u i muzyki alternatywnej. Warto jednak zauważyć, że wiadomość o odejściu Abramowa-Newerlego ma nieco inny charakter. Nie był on przede wszystkim wykonawcą występującym na scenie. Muzyka stanowiła ważną część jego dorobku, ale jego twórczość obejmowała znacznie więcej.

Nie żyje Jarosław Abramow-Newerly. Zmarł w wieku 93 lat. Co wiadomo o jego śmierci?

Jarosław Abramow-Newerly zmarł 9 sierpnia 2026 r. w wieku 93 lat. Informację o jego śmierci przekazało Polskie Radio, a następnie potwierdziły ją kolejne media, w tym Polska Agencja Prasowa. Twórca urodził się 17 maja 1933 r. w Warszawie. Odszedł niespełna trzy miesiące po swoich urodzinach. Przez znaczną część życia pozostawał związany z polskim środowiskiem artystycznym, choć przez wiele lat mieszkał również w Kanadzie.

Nie podano miejsca jego śmierci ani jej bezpośredniej przyczyny. W oficjalnych komunikatach nie pojawiły się informacje o chorobie, z którą miałby się zmagać. Nie wiadomo również, czy w ostatnim czasie przebywał w szpitalu ani czy jego stan zdrowia uległ wcześniejszemu pogorszeniu. Odejście twórcy zostało szybko odnotowane w mediach, jednak szczegóły dotyczące okoliczności pozostają nieznane. Rodzina nie przekazała publicznie dodatkowych informacji.

Abramow-Newerly dożył 93 lat i przez większość życia pozostawał aktywny zawodowo. Jego działalność artystyczna rozpoczęła się w latach 50. XX wieku, gdy był związany ze środowiskiem warszawskich studentów. Z czasem stał się jednym z rozpoznawalnych przedstawicieli polskiej literatury i teatru. Jego biografia obejmowała niemal cały powojenny okres polskiej kultury — od przedwojennej Warszawy, przez doświadczenie wojny i odbudowę życia kulturalnego, działalność Studenckiego Teatru Satyryków i Polskiego Radia, aż po emigrację do Kanady.

Jarosław Abramow-Newerly. Pisarz, dramaturg, kompozytor i współtwórca STS-u

Jarosław Abramow-Newerly należał do grona twórców, których nie da się zamknąć w jednej definicji. Najczęściej określany jako pisarz, w rzeczywistości działał na wielu polach jednocześnie. Tworzył dramaty, prozę, słuchowiska radiowe i teksty piosenek, komponował muzykę, uprawiał satyrę i przez lata był związany z radiem. Współtworzył też Studencki Teatr Satyryków, jedną z najważniejszych scen studenckich powojennej Warszawy.

Urodził się w 1933 roku w Warszawie. Był synem pisarza Igora Newerlego i Barbary Abramow, nauczycielki oraz aktorki związanej przed wojną z teatrem „Baj”. Dorastał na Żoliborzu, a po wojnie studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, który ukończył w 1955 roku.

Przełom nastąpił w połowie lat 50. W 1954 roku współtworzył Studencki Teatr Satyryków (STS), który szybko stał się jednym z najważniejszych ośrodków młodej kultury w Warszawie. To tam spotykali się twórcy wykorzystujący teatr, satyrę i piosenkę jako narzędzie komentowania rzeczywistości. W tym środowisku działali m.in. Agnieszka Osiecka i Jerzy Markuszewski. Abramow-Newerly pisał teksty, komponował muzykę i występował jako aktor.

W 1955 roku zadebiutował jako satyryk na łamach „Szpilek”. Dwa lata później ukazał się zbiór jego tekstów STS-owskich „Myślenie ma kolosalną przyszłość”, który ugruntował jego pozycję w środowisku artystycznym. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych efektów jego pracy była „Piosenka o okularnikach”. Tekst napisała Agnieszka Osiecka, muzykę skomponował Abramow-Newerly. Utwór szybko stał się jednym z klasycznych przykładów polskiej piosenki literackiej.

Równolegle rozwijał działalność radiową. Przez lata współpracował z Polskim Radiem, gdzie tworzył słuchowiska i był związany z redakcjami literackimi. Radio dawało mu przestrzeń do łączenia literatury, dialogu i formy dramatycznej.

Pisał również dramaty. W latach 1958–1959 odbył staż w Théâtre National Populaire w Paryżu, co poszerzyło jego doświadczenia teatralne. Z czasem coraz większą rolę w jego twórczości zaczęła odgrywać proza.

W swoich książkach wracał do Warszawy, dzieciństwa i środowiska artystycznego, które znał od środka. W „Lwach mojego podwórka” opisywał Żoliborz i własne dorastanie, a w „Lwach STS-u” środowisko studenckiego teatru, które ukształtowało jego pokolenie.

W latach 80. wyjechał do Kanady, gdzie osiadł na stałe w 1985 roku. Emigracja stała się ważnym tematem jego późniejszej twórczości. Opisywał doświadczenie życia poza Polską, zderzenie pamięci z codziennością i próbę odnalezienia się w nowej rzeczywistości.

W jego dorobku znalazły się m.in. „Pan Zdzich w Kanadzie”, „Alianci”, „Kładka przez Atlantyk” oraz kolejne książki wracające do tematów Warszawy, teatru i emigracji.