Ludzie komentują wywiad lekarzy obecnych przy zamachu. Dostrzegli jedno

Lekarze wspominali między innymi o przypadkowym spotkaniu z rodzinami, pomocy rannym, a także o płaszczu, który jeden z nich oddał poszkodowanemu policjantowi. Nie zabrakło też osobistych historii i wzruszających słów. Po emisji rozmowy internauci nie kryli emocji. W komentarzach zgodnie podkreślali, że w postawie lekarzy zauważyli jedno. 

 

Zamach w Krakowie. Dwaj chirurdzy bez wahania ruszyli na pomoc rannym

7 listopada w centrum Krakowa doszło do dramatycznych wydarzeń. Około godziny 15 na skrzyżowaniu ulic Dietla i Stradomskiej rozegrały się sceny, które trudno było sobie wyobrazić w samym środku miasta. Uzbrojony 24-latek, przemieszczający się samochodem przez centrum, strzelał do przypadkowych osób. W pewnym momencie zderzył się z innym autem, wysiadł i otworzył ogień do interweniujących funkcjonariuszy. Dwaj policjanci, Jakub Kulik i Artur Morański, zostali ciężko ranni.

Tymczasem zaledwie kilkadziesiąt metrów od miejsca strzelaniny obiad z rodzinami jedli dwaj chirurdzy Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie: prof. Michał Pędziwiatr i dr Mateusz Wierdak. Nie była to ich stała restauracja ani żadne zaplanowane spotkanie związane z pracą. Jak później przyznali, znaleźli się tam zupełnie przypadkowo. Kiedy usłyszeli strzały, początkowo nie wiedzieli, co dokładnie się wydarzyło. Gdy jednak zorientowali się, że są ranni, bez wahania ruszyli na pomoc. Ich rodziny w tym czasie schroniły się w pobliskiej aptece.

Na miejscu lekarze zastali cztery osoby leżące na jezdni. Szczególnie dramatyczna była sytuacja jednego z policjantów. Dr Mateusz Wierdak zajął się funkcjonariuszem, który obezwładnił zamachowca i miał poważną, krwawiącą ranę klatki piersiowej. Chirurg nie miał przy sobie sprzętu medycznego ani rękawiczek. Mimo to uciskał ranę i umieszczał w niej gaziki, próbując zatamować krwawienie.

O znaczeniu tej interwencji opowiedział później prof. Pędziwiatr, który nie miał wątpliwości, że jego kolega uratował policjantowi życie.

Gdyby Mateusz Wierdak nie zaopatrzył poszkodowanego, który obezwładnił napastnika, gdyby nie uciskał bez zabezpieczenia, bez rękawiczek tej krwawiącej rany, nie umieścił tych wszystkich gazików w ranie klatki piersiowej, to ten chory nie doczekałby przyjazdu karetki. Nie mam co do tego najmniejszej wątpliwości. Jeżeli ktoś uratował komuś życie, to na pewno Mateusz temu pacjentowi. To jest bohater – powiedział profesor.

Sam dr Wierdak nie przypisywał sobie jednak całej zasługi. Podkreślał, że równie ważna była praca jego kolegi, który koordynował pomoc pozostałym poszkodowanym i organizował ich transport do odpowiednich szpitali. Chirurdzy zgodnie zaznaczali też, że na miejscu pomagali policjanci i inni świadkowie.

To właśnie w takich okolicznościach dwóch lekarzy, którzy wyszli jedynie na rodzinny obiad, znalazło się w samym środku dramatycznej akcji ratunkowej.

Zobacz też: Podjęto decyzję ws. pogrzebu rodziny zamachowca z Krakowa. Tam spoczną | Świat Gwiazd

„Opatrzność”. Lekarze opowiedzieli o dramatycznych chwilach i oddanym płaszczu

Po dramatycznych wydarzeniach Ewa Drzyzga zaprosiła obu chirurgów na wywiad do „Dzień dobry TVN”. W rozmowie zapytała ich między innymi o to, jak znaleźli się w miejscu zamachu i czy od początku zdawali sobie sprawę z powagi sytuacji.

Jak byście nazwali to, że znaleźliście się w tamtym miejscu, o tamtym czasie?

Opatrzność – odpowiedział doktor Mateusz Wierdak.

W życiu trzeba mieć szczęście, albo przynajmniej nie mieć pecha – dodał drugi z lekarzy.

Dziennikarka zwróciła uwagę, że spotkanie dwóch tak uznanych specjalistów na wspólnym, rodzinnym obiedzie nie jest przecież codziennością.

Ale to rzadkość, żeby wy, tak uznani specjaliści w swojej dziedzinie, mieli na tyle wolnego czasu, żeby spotkać się na wspólnym obiedzie, rodzinnym.

Mamy dzieci w podobnym wieku, no i się lubią nasze dzieci, my się też lubimy, to się spotykamy.

Drzyzga dopytała również, czy restauracja, w której jedli obiad, była miejscem związanym z ich tradycją.

A wybór tej restauracji to jest wasza tradycja?

W żadnym wypadku, byliśmy tam po raz pierwszy. Myślę, że to był zbieg okoliczności.

Chirurdzy opowiedzieli też o pierwszych chwilach po usłyszeniu strzałów. Początkowo nie zakładali, że w Krakowie doszło do zamachu. Kiedy jednak dowiedzieli się o rannych policjantach, postanowili sprawdzić, czy mogą komuś pomóc.

Od razu się uruchomił w was ten instynkt, że trzeba biec w stronę strzałów, które słyszycie?

My słyszeliśmy tylko huki i nikt się nie spodziewał, że w Krakowie może być zamach i strzelanina. Michał zadzwonił, że była strzelanina i że są ranni policjanci, więc jako branżowy pojechaliśmy zobaczyć, czy nie trzeba komuś udzielić pomocy, co najmniej do przyjazdu karetki.

Jednym z najbardziej zapamiętanych szczegółów całej akcji stał się płaszcz doktora Mateusza Wierdaka. Kiedy poszkodowani zostali zbadani i rozebrani, trzeba było zadbać o to, by nie wychłodzili się przed przyjazdem służb ratunkowych.

Jeden z was oddał swój płaszcz – przypomniała Drzyzga.

Mateusz oddał swój płaszcz, ponieważ tak, to prawda, z jednej strony musieliśmy ocenić, jakie obrażenia mają ci poszkodowani, więc trzeba ich było rozebrać, a z drugiej strony jak już to zrobiliśmy, to trzeba ich było ogrzać, a ponieważ nie mieliśmy w otoczeniu nic, co można było wykorzystać, to Mateusz przytomnie, szarmancko, ofiarował płaszcz – opowiedział prof. Pędziwiatr.

Doktor Wierdak przyznał później, że ubranie było całe zakrwawione. Jego żona wyprała płaszcz, ale lekarz nie zamierza już w nim chodzić. Ma wobec niego zupełnie inny plan.

Mam nadzieję, że ten policjant, ten Jakub przeżyje, bo to on jest bohaterem. Moja żona go wyprała, ale już chyba nie będę w nim chodził, bo był cały zakrwawiony. Mam taki plan, żeby go przekazać jako pamiątkę tego wydarzenia. Ja bardzo chcę mu podziękować, bo gdyby nie jego akcja, to następni ludzie, nasze rodziny albo my, moglibyśmy być następnymi ofiarami tego zamachowca.

Zobacz też: To z zamachu zapamiętała postrzelona dorożkarka. Wywiad Ewy Drzyzgi | Świat Gwiazd

„Najpierw trzeba uratować życie”. Lekarze wrócili do rodzin, a internauci nie kryją wzruszenia

Podczas rozmowy pojawił się również temat, który dla wielu osób mógł być szczególnie trudny. Chirurdzy udzielali pomocy nie tylko ofiarom ataku, ale także samemu zamachowcowi. Ewa Drzyzga zapytała, jak można oddzielić emocje od zawodowego obowiązku w takiej sytuacji.

Powiedzcie mi, jak oddzielić emocjonalnie w sobie to, że pomagam zamachowcowi, ja usłyszałam, to że pan profesor powiedział, że to jest pacjent, ale mimo wszystko jesteście ludźmi.

Najpierw trzeba uratować życie, a potem rozstrzygnięcie o winie nie do nas należy.

Odpowiedź lekarzy była krótka, ale bardzo wymowna. Dla nich w takiej sytuacji najważniejsze było ludzkie życie, niezależnie od tego, kto potrzebował pomocy.

Po zakończeniu akcji ratunkowej obaj mężczyźni wrócili do szpitala, a później do swoich rodzin. W domu czekały na nich dzieci, które wiedziały już, że wydarzyło się coś niebezpiecznego.

Po całej tej akcji pojechaliście do szpitala, a potem trzeba było wrócić do domu, do dzieci. Pytały, co się stało? Próbowaliście im wytłumaczyć?

Ucieszyły się bardzo, jak mnie zobaczyły, zwłaszcza ci starsi. Martwili się, wiedzieli, że jest sytuacja opanowana, to jest taki moment kiedy każdemu się luzują emocje.

– opowiedział prof. Michał Pędziwiatr.

Obaj chirurdzy prywatnie są ojcami. Profesor ma czwórkę dzieci, a doktor Wierdak troje. Właśnie w tym kontekście szczególnie poruszająca jest historia związana z synem drugiego z lekarzy. Po akcji ratunkowej i wielu godzinach spędzonych na sali operacyjnej wrócił do domu, by zabrać Jaśka na obiecany mecz. Nie chciał zawieść syna, mimo że chłopiec był świadkiem dramatycznych wydarzeń. Doktor poprosił trenera o taryfę ulgową dla dziecka, ale ostatecznie nie była potrzebna. Drużyna Jaśka wywalczyła awans do II ligi, a tata usłyszał od syna:

Jesteś Sigma

Na zakończenie rozmowy Ewa Drzyzga podziękowała obu lekarzom za ich postawę.

Bardzo wam dziękuję i składam hołd w imieniu mieszkańców Krakowa i nie tylko.

Po emisji wywiadu w sieci pojawiło się mnóstwo komentarzy. Widzowie zwrócili uwagę przede wszystkim na niezwykłą skromność obu chirurgów. Internauci zauważyli, że mężczyźni nie próbują przypisywać sobie zasług, nie przerywają sobie nawzajem i zamiast opowiadać o własnym bohaterstwie, doceniają postawę przyjaciela.

• Historia z płaszczem całkowicie mnie rozbiła.
• Słuchanie wypowiedzi tych dwóch Panów to czysta przyjemność. Nikt sobie nie przerywa. Odpowiadają nie chwaląc siebie, tylko doceniają nawzajem wyczyn przyjaciela. Bardzo skromni Panowie. Wielki szacunek i podziękowania za ich postawę. To lekarze nie z zawodu, lecz z powołania.
• Prawdziwi profesjonaliści i wspaniali, szlachetni ludzie o wielkich sercach. Wielki szacun dla Panów. Dziękuję za ratowanie ludzkiego życia!
• Co za skromność bije od tych panów.
• Co za skromni ludzie, oglądałam to i się wzruszyłam.

Widzowie dostrzegli więc coś więcej niż tylko profesjonalizm i odwagę. Zachwyciło ich to, że dwaj lekarze, którzy odegrali tak ważną rolę w ratowaniu rannych, opowiadali o wszystkim bez przechwałek, za to z ogromnym szacunkiem dla siebie nawzajem.