Nie żyje ceniony muzyk i aktor. Miał 91 lat

Ostatnie lata życia artysty

Wiadomość o śmierci obiegła media pod koniec czerwca. Artysta zmarł 20 czerwca 2026 roku z przyczyn związanych z podeszłym wiekiem. Informację przekazało jego biuro, podkreślając, że zgodnie z wolą zmarłego uroczystości pogrzebowe odbyły się wyłącznie w gronie najbliższej rodziny.

Dla wielu odbiorców pozostanie przede wszystkim głosem znanym z produkcji Studia Ghibli. Wcielił się w postać Wiedźmy z Pustkowia w filmie „Ruchomy zamek Hauru”, a wcześniej użyczył głosu wilczycy Moro w „Księżniczce Mononoke”.

Swoją zawodową drogę rozpoczął bardzo wcześnie. Miał 16 lat, gdy zaczął występować jako piosenkarz. Pierwsze sukcesy odnosił na scenie muzycznej w Tokio.

Przez większość kariery był znany z wyrazistego, scenicznego wizerunku, który obejmował elementy łamania tradycyjnych norm płciowych w sztuce. Jego styl sceniczny bywał określany jako androgyniczny i opisywany również w kontekście estetyki drag, co czyniło go jedną z bardziej charakterystycznych postaci japońskiej sceny artystycznej drugiej połowy XX wieku.

W ostatnich latach życia stopniowo ograniczał aktywność zawodową. W 2019 roku przeszedł udar. Po tym wydarzeniu rzadziej pojawiał się publicznie. Według informacji przekazanych przez jego współpracowników jego stan zdrowia pogarszał się, a ostatni okres życia spędził poza życiem publicznym.

Najważniejsze osiągnięcia

Choć Akihiro Miwa jest szeroko kojarzony przez międzynarodową publiczność z rolami w filmach Studia Ghibli, jego działalność artystyczna obejmowała przede wszystkim muzykę, teatr oraz film.

Karierę rozpoczął w latach 50. XX wieku jako piosenkarz. Występował w tokijskiej dzielnicy Ginza, wykonując repertuar inspirowany francuskim chanson. W 1957 roku zdobył rozpoznawalność dzięki utworowi „Me Que Me Que”, który przyczynił się do jego popularności na scenie muzycznej.

W kolejnych latach rozwijał działalność sceniczną i aktorską. Występował zarówno w produkcjach teatralnych, jak i filmowych, współpracując z reżyserami japońskiego kina artystycznego. W 1968 roku zagrał główną rolę w filmie „Kurotokage”, do którego również skomponował muzykę. Produkcja ta oparta była na adaptacji scenicznej autorstwa Yukio Mishimy, inspirowanej twórczością Edogawy Ranpo.

W 1969 roku wystąpił w filmie „Black Rose Mansion”, kontynuując współpracę z reżyserem Kinji Fukasaku. Jego obecność w kinie japońskim w tym okresie była związana głównie z produkcjami łączącymi elementy stylizacji teatralnej i kina gatunkowego.

W późniejszych latach Miwa pojawiał się również w produkcjach teatralnych, w tym w spektaklach opartych na europejskiej dramaturgii. Jednym z jego występów była rola w sztuce „L’aigle à deux têtes” autorstwa Jeana Cocteau, wystawianej w 2007 roku w Tokio.

W XXI wieku kontynuował aktywność artystyczną również w telewizji i dubbingu. W latach 2005–2010 współprowadził program telewizyjny „Ôra no izumi”, emitowany w Japonii i poświęcony tematom związanym z duchowością oraz kulturą popularną.

Na poziomie międzynarodowym jego najbardziej rozpoznawalne role głosowe pochodzą z produkcji Studia Ghibli. W filmie „Księżniczka Mononoke” (1997) użyczył głosu postaci wilczycy Moro, natomiast w „Ruchomym zamku Hauru” (2004) wcielił się w rolę Wiedźmy z Pustkowia. W 2009 roku podłożył głos postaci Arceusa w filmie „Pokémon: Arceus i Klejnot Życia”. W 2012 roku wystąpił w programie muzycznym NHK „Kōhaku Uta Gassen”, gdzie wykonał utwór „Yoitomake no Uta”.

Akihiro Miwa nie żyje

Wiadomość o śmierci Akihiro Miwy została podana do publicznej wiadomości pod koniec czerwca 2026 roku. Artysta zmarł w wieku 91 lat. Według przekazanych informacji przyczyną śmierci były okoliczności związane z podeszłym wiekiem. Informację o jego odejściu przekazało biuro artysty, podkreślając, że uroczystości pogrzebowe odbyły się w gronie najbliższej rodziny.

Miwa przez całe życie był artystą działającym w różnych dziedzinach sztuki, w tym w muzyce, teatrze oraz filmie. Opisywany był również jako drag queen oraz jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci japońskiej kultury performatywnej drugiej połowy XX wieku. Jego wizerunek sceniczny opierał się na świadomej kreacji estetycznej, obejmującej androgyniczność i przekraczanie tradycyjnych norm płciowych w sztuce estradowej.

W późniejszym okresie życia ograniczał aktywność zawodową. Po problemach zdrowotnych w ostatnich latach rzadziej pojawiał się publicznie, stopniowo wycofując się z życia scenicznego.

Jego śmierć zamknęła ponad siedem dekad obecności artystycznej, obejmującej działalność muzyczną, aktorską oraz udział w produkcjach filmowych i animowanych.