Ojciec lekarza z Krakowa przerwał milczenie i naprawdę to ujawnił. "Powiem prawdę o synu"

Chirurdzy nie pozostali obojętni na widok rannych funkcjonariuszy. Natychmiast ruszyli im z pomocą. Szczególnie dużo mówiło się o postawie młodszego z lekarzy, który zaangażował się w ratowanie ciężko rannego policjanta Jakuba Kulika. Teraz głos w tej sprawie zabrał jego ojciec. W rozmowie z Arturem Gacem z Interii opowiedział nie tylko o dramatycznych chwilach, ale również o tym, jak rodzina dowiedziała się o udziale syna w akcji ratunkowej. Nie zabrakło osobistych wspomnień i zaskakujących szczegółów z życia lekarza.

Zamach w Krakowie. Dwóch chirurgów ruszyło na pomoc rannym policjantom

Do dramatycznych wydarzeń doszło w sobotę 7 listopada na krakowskim Rynku Głównym. Uzbrojony 24-latek otworzył ogień do przypadkowych osób, a następnie przemieszczał się samochodem przez centrum miasta. Policjanci podjęli pościg za napastnikiem. Ostatecznie zatrzymali go w rejonie skrzyżowania ulic Stradomskiej i Dietla. Podczas interwencji doszło do wymiany ognia, w której poważnie ucierpieli dwaj funkcjonariusze: starsi posterunkowi Jakub Kulik i Artur Morański. Obaj wymagali natychmiastowej pomocy medycznej.

Właśnie wtedy do akcji wkroczyli dwaj chirurdzy, którzy wcześniej jedli obiad w pobliskiej restauracji. Gdy dowiedzieli się o postrzeleniu policjantów, ruszyli na miejsce. Jednym z nich był profesor Michał Pędziwiatr, drugim doktor Mateusz Wierdak. Ich doświadczenie okazało się niezwykle istotne w pierwszych chwilach po strzelaninie. Lekarze przystąpili do udzielania pomocy rannym, a profesor Pędziwiatr później operował jednego z funkcjonariuszy w szpitalu.

Szczególne zainteresowanie wzbudziła postawa doktora Wierdaka. W relacjach dotyczących zdarzenia zwracano uwagę na jego zdecydowanie i gotowość do działania w wyjątkowo trudnych warunkach. Nie bez znaczenia był również fakt, że lekarze nie znali wcześniej szczegółów sytuacji, w której się znaleźli. Musieli szybko ocenić stan poszkodowanych i podjąć działania, od których zależało ludzkie życie.

O ich zaangażowaniu zrobiło się głośno w całym kraju. Sam Mateusz Wierdak nie próbował jednak przypisywać sobie wszystkich zasług. Podkreślał znaczenie współpracy z przyjacielem oraz udział pozostałych osób obecnych na miejscu. Teraz o kulisach całej historii opowiedział Wojciech Wierdak, ojciec lekarza. Jego relacja pokazuje, że dla najbliższych dramatyczne wydarzenia początkowo były przede wszystkim powodem niepokoju o bezpieczeństwo syna.

Zobacz także: Jackowski zabrał głos ws. Zamachu w Krakowie. Twierdzi, że wie, co dolegało sprawcy

Ojciec doktora Mateusza Wierdaka opowiedział o pierwszym telefonie

Wojciech Wierdak przyznał w rozmowie z Interią, że jego rodzina nie była przygotowana na zainteresowanie mediów, które pojawiło się po krakowskich wydarzeniach. Sam jest architektem i na co dzień nie ma problemów z wystąpieniami publicznymi, jednak sytuacja dotycząca własnego dziecka okazała się zupełnie inna.

Wszystko zaczęło się od pozornie zwyczajnej podróży. Rodzice Mateusza jechali na imieniny do znajomych. Początkowo nie śledzili informacji o wydarzeniach w Krakowie. Dopiero przypadkowo włączone radio zwróciło uwagę Grażyny, żony Wojciecha Wierdaka. Kobieta usłyszała doniesienia o strzelaninie na Rynku Głównym i zaczęła zastanawiać się, czy ich syn nie znajduje się w niebezpieczeństwie.

Nie był to przypadkowy lęk. Rodzina regularnie odwiedzała Kraków, a spacery po centrum miasta należały do ich zwyczajów. Rodzice wiedzieli, że Mateusz często spędza tam czas z żoną i dziećmi. Jak opowiadał jego ojciec, właśnie dlatego pojawiła się obawa, że syn mógł znaleźć się w samym środku dramatycznych wydarzeń.

Nie musieli jednak długo czekać na wiadomość. Po około pięciu minutach zadzwonił Mateusz. Chciał uprzedzić niepokój rodziców i zapewnić ich, że nic mu się nie stało. Wojciech Wierdak przytoczył w rozmowie z Arturem Gacem jego słowa:

Wiem, że się denerwujecie. Jesteśmy na rynku, ale jesteśmy bezpieczni. Potem wam coś powiem.

Krótki telefon wystarczył, by rodzice odetchnęli z ulgą. Nie wiedzieli jeszcze, jaką rolę ich syn odegrał w ratowaniu rannych. Nie przypuszczali również, że jego wizerunek wkrótce pojawi się w relacjach medialnych.

Później pojechali na spotkanie z przyjaciółmi do Sędziszowa. Na miejscu na ekranie wyświetlano relację telewizyjną dotyczącą wydarzeń w Krakowie. W pewnym momencie rodzice dostrzegli na jednym ze zdjęć znajomą sylwetkę. Wojciech Wierdak wspominał, że rozpoznali syna, choć na fotografii było widać go jedynie od tyłu.

Około godziny 23 Mateusz przesłał rodzicom zrzut ekranu z wpisem dyrektora szpitala, w którym pracuje. Pojawiły się w nim słowa„Wierdak, prawdziwy gigant”. Dopiero później ojciec zrozumiał, jak duże uznanie zdobył syn za swoje zachowanie. Co ciekawe, rodzina pierwszego dnia nie śledziła szczegółowo doniesień medialnych. Wiedzieli, że Mateusz jest bezpieczny, i nie chcieli dodatkowo obciążać go telefonami.

Zobacz także: Tajemniczy mężczyzna o kulach rzucił się na pomoc rannym policjantom zamachu w Krakowie. Kim jest bohater?

„W takiej sytuacji nie ma czasu na rękawiczki!”. Ojciec wyjaśnił zachowanie syna

W rozmowie z Interią Wojciech Wierdak opowiedział również o tym, jakim człowiekiem jest jego syn poza salą operacyjną. Z jego relacji wyłania się obraz lekarza, dla którego medycyna nie jest wyłącznie sposobem na wykonywanie zawodu. Ojciec podkreślał, że Mateusz od lat bardzo dużo pracuje, a rozmowy o medycynie i nauce są stałym elementem ich rodzinnych spotkań.

Zwrócił uwagę również na wieloletnią znajomość syna z profesorem Michałem Pędziwiatrem. Mężczyźni przyjaźnią się od kilkunastu lat, wspólnie pracują i mają za sobą wiele dyżurów w Centrum Urazowym Medycyny Ratunkowej i Katastrof. To właśnie tam zdobywali doświadczenie w pracy z pacjentami wymagającymi natychmiastowej interwencji. Jak zaznaczył ojciec doktora, obaj doskonale znają realia medycyny ratunkowej i wielokrotnie mierzyli się z sytuacjami, w których liczyły się sekundy.

W rozmowie pojawił się również temat braku rękawiczek ochronnych podczas udzielania pomocy rannemu policjantowi. Niektórzy komentujący zwracali uwagę na ten aspekt interwencji. Wojciech Wierdak odpowiedział na te wątpliwości bardzo stanowczo:

Ale w takiej sytuacji nie ma czasu na rękawiczki! Ktoś umiera!.

Ojciec lekarza tłumaczył, że w przypadku rozległych obrażeń priorytetem jest ratowanie życia. Dopiero kiedy pacjent przeżyje, można zająć się kolejnymi etapami leczenia i ewentualną rekonstrukcją uszkodzonych tkanek. W jego opinii doświadczenie zdobywane podczas wieloletniej pracy sprawia, że lekarze potrafią podejmować decyzje i działać nawet w najbardziej nieprzewidywalnych okolicznościach.

Wojciech Wierdak opowiedział również o szczególnym podejściu syna do pacjentów. Zwrócił uwagę, że Mateusz nie dzieli ludzi na lepszych i gorszych ze względu na ich wygląd, stan higieny czy sytuację życiową. Nawet osoby skrajnie zaniedbane traktuje przede wszystkim jako pacjentów, którym należy się szacunek. Ojciec przyznał, że przez lata słuchał opowieści syna o trudnych przypadkach medycznych i dopiero z czasem zrozumiał, jak wymagająca jest codzienność chirurga.

Nie oznacza to jednak, że rodzina nie martwi się o lekarza. Wojciech Wierdak przyznał, że od dawna ma do syna właściwie jeden poważny zarzut: Mateusz pracuje zbyt dużo. Sam doktor miał odpowiadać, że ojciec w jego wieku również nie oszczędzał się zawodowo.

W rozmowie pojawił się także wątek wieloletniej relacji z profesorem Pędziwiatrem. Rodzina Wierdaków zna się z jego bliskimi, wspólnie spędza wakacje, a lekarze starają się znajdować czas na odpoczynek poza szpitalem. Michał Pędziwiatr uprawia triathlon, co pomaga mu odreagowywać zawodowe napięcie.

Na koniec ojciec doktora wrócił do kwestii pokory, którą dostrzega zarówno u syna, jak i jego przyjaciela. Obaj lekarze nie chcą przypisywać sobie całej zasługi za uratowanie funkcjonariusza. Podkreślają, że była to praca zespołowa i że równie ważna była postawa policjantów.

Wojciech Wierdak uważa, że takie podejście wynika z doświadczenia. Lekarze wielokrotnie widzieli sytuacje, w których mimo ogromnego wysiłku nie udawało się uratować pacjenta. Dlatego nie traktują pojedynczego sukcesu jako powodu do wywyższania się. Dla nich najważniejsze pozostaje wykonywanie swojej pracy.

Ojciec Mateusza opowiedział także o ich relacji. Podkreślił, że poza więzią rodzinną łączy ich przyjaźń, dzięki której mogą rozmawiać szczerze, dzielić się uwagami i wspierać w trudnych chwilach. To właśnie ta bliskość pozwala mu lepiej rozumieć zawodowe wybory syna, choć sam nie zajmuje się medycyną.

Cała rozmowa pokazuje, że za głośną historią z Krakowa stoi nie tylko dramatyczna interwencja, lecz także wieloletnie przygotowanie, doświadczenie i relacje, które kształtują człowieka. Dla rodziny Wierdaka najważniejsze pozostaje jednak to, że Mateusz wrócił do domu cały i zdrowy. A jego ojciec, choć nie kryje dumy, wyraźnie daje do zrozumienia, że nie chce robić z syna pomnika. Widzi w nim przede wszystkim człowieka, który wykonuje swoją pracę i stara się pomagać innym.