Przez 16 lat żyli we trójkę. Żona miała dzielić go z innym mężczyzną

Małżeństwo Krzysztofa Warlikowskiego i Małgorzaty Szczęśniak

Krzysztof Warlikowski jest uznawany za jednego z najwybitniejszych i najbardziej rozpoznawalnych reżyserów teatralnych w Europie. Choć nie jest celebrytą znanym z programów rozrywkowych, w świecie kultury ma status prawdziwej gwiazdy i autorytetu.

Warto zauważyć, że Małgorzata Szczęśniak i Krzysztof Warlikowski poznali się jeszcze w czasie studiów na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Ona – po wcześniejszych studiach psychologicznych, które uzupełniła filozofią. On – student, który dopiero budował swoją artystyczną tożsamość. To właśnie w środowisku akademickim narodziła się relacja, która szybko przeniosła się z przestrzeni intelektualnej do życia prywatnego.

Szczęśniak zaczęła współtworzyć spektakle Warlikowskiego, odpowiadając za scenografię, która stała się jednym z charakterystycznych elementów jego teatralnego języka. Ich relacja zawodowa i prywatna od początku była więc nierozerwalna – teatr stawał się przedłużeniem życia, a życie przenikało do teatru.

Ich relacja była oparta na partnerstwie twórczym, wspólnym rozumieniu sztuki i – jak można wnioskować z późniejszych wydarzeń – specyficznym porozumieniu emocjonalnym, które wykraczało poza standardowe kategorie. Warlikowski, który później otwarcie deklarował swoją orientację homoseksualną, funkcjonował w małżeństwie, które nie wpisywało się w klasyczne definicje związku romantycznego w rozumieniu społecznym.

W tym kontekście pojawia się pytanie, które przez lata powracało w komentarzach środowiska artystycznego: czy był to związek oparty na tradycyjnej miłości, czy raczej na głębokiej więzi intelektualnej i zawodowej, która przyjęła formę małżeństwa? Odpowiedzi nigdy nie były jednoznaczne, a sami zainteresowani konsekwentnie unikali publicznego definiowania swojego układu.

Życie we troje w jednym domu

Do życia Warlikowskiego i Szczęśniak dołączył Jacek Poniedziałek – aktor związany z jego teatrem i środowiskiem artystycznym. Z czasem ich relacja przestała być wyłącznie zawodowa. Przez blisko 16 lat cała trójka mieszkała razem, tworząc nieformalny, ale trwały układ domowy, który wymykał się klasycznym definicjom rodziny czy związku.

Codzienność tej trójki była ściśle spleciona z pracą w teatrze. Próby, wyjazdy, premiery i życie prywatne tworzyły jeden rytm, w którym trudno było oddzielić emocje zawodowe od osobistych. W takim układzie naturalnie pojawiały się napięcia.

Jednym z najbardziej znanych świadectw tej relacji jest wypowiedź Jacka Poniedziałka, który po latach mówił wprost o doświadczeniu życia w takim układzie:

Nigdy nie miałem go tylko dla siebie. Ona też pewnie płakała, bo musiała dzielić go ze mną

To zdanie, często przywoływane w kontekście tej historii, pokazuje skalę emocjonalnego skomplikowania relacji. Nie była to bowiem klasyczna rywalizacja, lecz raczej współistnienie, w którym uczucia i zależności rozkładały się pomiędzy trzy osoby.

Zdrada i rozpad związku Warlikowski–Poniedziałek

Z czasem relacja między Krzysztofem Warlikowskim a Jackiem Poniedziałkiem uległa rozpadowi. Jak wynika z późniejszych wyznań aktora, przyczyną zakończenia ich związku była niewierność z jego strony. 

W wywiadzie dla magazynu „Replika” mówił:

To ja jego zdradzałem, a on mnie nie. Nasz związek mógłby trwać do dziś, tylko ja go skrzywdziłem, on wpadł w depresję, to zostawiło jakieś rany. Dziś, i już od lat, jesteśmy przyjaciółmi - czuli dla siebie, łagodni, lojalni, dobrzy, wyrozumiali. To jest wielka wartość. Można pozostawać w bliskiej relacji bez seksu

Z czasem relacje między byłymi partnerami przekształciły się w przyjaźń. 

W późniejszych wypowiedziach, m.in. w programie „Halo tu Polsat”, Poniedziałek deklarował, że pozostaje w bliskich relacjach ze swoimi byłymi partnerami oraz ich rodzinami:

Jestem w bardzo bliskich związkach rodzinnych ze wszystkimi swoimi byłymi partnerami. Właściwie ze wszystkimi tworzę coś w rodzaju takiej dużej rodziny i też z ich rodzinami, więc myślę, że to jest jedno z moich największych zwycięstw osobistych i też towarzyskich w życiu. I tego chyba trzeba życzyć, żeby nie zostać na tej drodze swojej bez przyjaciół, samemu