Mąż ujawnił jaką naprawdę diagnozę usłyszała Agnieszka Maciąg. To nie był rak płuc

Robert Wolański o diagnozie Agnieszki Maciąg

Robert Wolański w rozmowie wrócił do pierwszych sygnałów, które pojawiły się jesienią 2022 roku u Agnieszka Maciąg. Jak podkreślił, przez długi czas nie wyglądało to na sytuację alarmową. Maciąg funkcjonowała normalnie, działała zawodowo i prywatnie, nie rezygnowała z obowiązków. Jej sposób radzenia sobie z problemami był prosty: odkładała je, jeśli nie wymagały natychmiastowej reakcji. W jego relacji podkreślał też jej niezależność i przyzwyczajenie do samodzielnego radzenia sobie z trudnościami, bez angażowania otoczenia w każdy problem.

Agnieszka była taką osobą, która była silna, samodzielna i samowystarczalna. Skutkiem tego było to, że nie od razu wszystko mi mówiła. Początek to była końcówka wrzesień 2022 roku. Powiedziała mi, że coś tam się dzieje, że pójdzie, jest umówiona na wizytę do lekarza, żeby to sprawdzić, bo się niepokoi" — wspominał w rozmowie z Piotrem Wojtasikiem

Wolański przyznał, że dopiero później dowiedział się o kilku umawianych wizytach lekarskich, na które ostatecznie nie dotarła. W tamtym okresie miało to być traktowane jako kwestie drugorzędne wobec codziennych spraw. Jak mówił, brak konsekwencji w diagnostyce sprawił, że obraz sytuacji zaczął się zacierać. Z czasem pojawiały się kolejne niepokojące sygnały, ale nadal nie były one zestawiane w jeden ciąg. Z perspektywy czasu te decyzje zaczęły układać się w bardziej niepokojący obraz, który wcześniej nie był widoczny w pełni.

Potem się dowiedziałem od naszej pani doktor, że umawiała się z nią trzy razy. Nigdy nie dotarła na wizytę, bo zawsze było coś ważniejszego. Był taki moment już w zaawansowanym momencie choroby, kiedy wyrzucała sobie to, że zaniedbała tę sytuację. — mówił 

Po wykonaniu badań diagnoza przyszła szybko. Lekarze stwierdzili zaawansowanego raka szyjki macicy. Wolański zaznaczył, że nie była to wznowa wcześniejszej choroby nowotworowej. Od momentu diagnozy rozpoczęło się leczenie, które zmieniło codzienność obojga. Jak relacjonował, wtedy pojawiła się świadomość, że sytuacja dotyczy długotrwałego procesu medycznego. Wcześniejsze spekulacje dotyczące nawrotu choroby zostały przez niego jednoznacznie odrzucone. Jak dodał, od tego momentu leczenie stało się stałym elementem ich codzienności, wymagającym organizacji życia pod kolejne etapy terapii i konsultacji.

Leczenie i codzienność Agnieszki Maciąg

W trakcie leczenia Agnieszka Maciąg starała się utrzymać codzienny rytm życia. W relacji Roberta Wolańskiego pojawia się obraz osoby, która do końca zachowywała dużą samodzielność i nie rezygnowała z bieżących obowiązków. Funkcjonowała między terapią a zwykłymi sprawami dnia codziennego, bez publicznego eksponowania trudności. Jak wynika z jego słów, podejmowała działania organizacyjne tak, by jak najmniej zmieniać dotychczasowy tryb funkcjonowania. Nie towarzyszyły temu publiczne wypowiedzi ani relacje w mediach społecznościowych dotyczące przebiegu leczenia.

Przełom nastąpił w momencie rozpoczęcia chemioterapii. Wtedy pojawiły się wyraźne skutki leczenia, które wcześniej nie były tak odczuwalne. Wolański opisał ten etap jako najbardziej wymagający pod względem fizycznym i psychicznym. Zmiany w samopoczuciu i reakcje organizmu były widoczne na co dzień, co wpłynęło na rytm leczenia i funkcjonowania. To wtedy pojawiły się pierwsze momenty, w których Maciąg pozwalała sobie na bezpośrednie reakcje emocjonalne, wcześniej mocno kontrolowane. Według relacji, moment wdrożenia leczenia oznaczał również konieczność częstszych kontaktów z lekarzami i zmian w planie dnia.

Miała wiele pokory w sobie. [...] Był taki moment, kiedy zwątpiła rzeczywiście we wszystko, w momencie, kiedy zaczęliśmy chemioterapię. Kiedy efekty tej chemioterapii fizycznie były już widoczne. I to był dla niej chyba najgorszy, najcięższy moment. Wtedy wielokrotnie płakała i już nawet tego nie ukrywała. Ale wcześniej była pełna energii. W ogóle była samodzielna. Jeździła samochodem przez wiele, wiele miesięcy" — opowiadał

Wolański podkreślił, że nawet w trakcie intensywnego leczenia Maciąg starała się zachować poczucie wpływu na codzienne sprawy. Organizowała dzień wokół wizyt i terapii, ale nie rezygnowała z prostych czynności, które pozwalały jej utrzymać rutynę. Ważne było dla niej, by nie ograniczać się wyłącznie do roli pacjentki. W tym czasie leczenie było ściśle powiązane z planowaniem kolejnych etapów terapii i konsultacji medycznych. Każdy dzień był podporządkowany kolejnym procedurom medycznym i wynikającym z nich terminom. Wolański zaznaczył, że mimo trudności starano się utrzymać możliwie stabilny rytm życia rodzinnego.

Rodzina po śmierci Agnieszki Maciąg

W relacji Roberta Wolańskiego pojawił się także wątek dzieci Agnieszki Maciąg. Jak mówił, każde z nich przeżywało sytuację w inny sposób. Syn Michał, mimo dorosłości, był obecny przy matce do ostatnich chwil w szpitalu i wprost mierzył się z przebiegiem choroby. Córka Helena, mająca trzynaście lat, doświadczała tego etapu w inny sposób, wymagający dostosowania komunikacji do jej wieku i sytuacji. Wolański zaznaczył, że kontakt z lekarzami i organizacja pobytu w szpitalu były stałym elementem tego okresu — bez szczegółów medycznych.

Michał jest osobą dorosłą i zupełnie niezależną. Ale bardzo cierpi. Przeżywa to ogromnie. Był z nami w szpitalu w ostatnich dniach. Myślę, że nie do końca wszystko jeszcze my rozumiemy wszyscy. Któregoś dnia dojdzie to do nas bardziej. [...] Helena bardzo dobrze sobie z tym radzi, można powiedzieć — wyznał.

W rozmowie Wolański odniósł się również do własnej historii rodzinnej. Wspomniał o śmierci swojej mamy, którą przeżył jako dziecko. To doświadczenie, jak zaznaczył, wpłynęło na sposób, w jaki podszedł do sytuacji córki. Podkreślił, że w tym przypadku zależało mu na jasnej komunikacji i obecności przy dziecku w trakcie trudnych rozmów. Jak dodał, doświadczenie wcześniejszej straty rodzinnej sprawiło, że zwracał uwagę na sposób przekazywania informacji. Relacja Wolańskiego obejmowała wyłącznie opis przebiegu zdarzeń bez dodatkowych ocen.

Przypominałem sobie moment mojego życia bardzo podobny. Bo straciłem mamę w wieku dziesięciu lat. Praktycznie w ten sam sposób. W głowie miałem tylko to, jak odbierze to na trzynastoletni umysł i trzynastoletnie serce. Wydaje mi się, że rozmawialiśmy o tym wystarczająco dużo. Nie chciałem jej postawić w takiej sytuacji, jak postawiono mnie w dzieciństwie, że odsunięto mnie od wszystkiego, o nic mnie nie pytano. — opowiadał

W dniu urodzin Agnieszki Maciąg wspomnienia rodziny pozostają związane z jej chorobą i ostatnim okresem leczenia. Wolański w swoich wypowiedziach podkreślał przede wszystkim przebieg wydarzeń i codzienne funkcjonowanie rodziny w tym czasie. Opisane przez niego fakty dotyczą zarówno etapu diagnozy, jak i późniejszego leczenia oraz obecności bliskich. Podkreślono jedynie kolejność wydarzeń i ich wpływ na funkcjonowanie rodziny w tym czasie. Całość relacji skupiała się na faktach dotyczących przebiegu choroby i opieki nad bliskimi.

KONIECZNIE OBEJRZYJ. BYŁY ZNANY SIATKARZ O UPADKACH, DEPRESJI I DEMONACH PRZESZŁOŚCI