17 godzin rozmowy i interwencja ochrony. Tak wyglądała pierwsza randka Basi i Adriana Woźniaków
Basia i Adrian Woźniakowie uchodzą w sieci za jedną z najbardziej zgranych i autentycznych par, a ich relacja od początku wymykała się utartym schematom. Kiedy po zaledwie kilku wiadomościach umówili się na pierwszą kawę, żadne z nich nie przypuszczało, że spotkanie przeciągnie się aż do świtu i zakończy interwencją personelu lokalu. W szczerej rozmowie w programie „Esencja” małżonkowie wrócili pamięcią do dnia, który zmienił ich życie na zawsze. Te kulisy chwytają za serce!
Barbara Woźniak, znana w sieci jako twórczyni internetowa Basia Kaszuba, oraz jej mąż Adrian Woźniak w programie „Esencja” prowadzonym przez Kasandrę Zawal zdradzili szczegóły swojej pierwszej randki. Para wspominała początki znajomości, moment ujawnienia prawdy o chorobie oraz długie rozmowy o dorastaniu na wsi, które połączyły ich na stałe. Przedstawiamy nieznane dotąd fakty z pierwszego spotkania popularnego małżeństwa.
Szybka decyzja i wielkie tajemnice. Dlaczego nie przyznała, czym się zajmuje?
Początek znajomości Basi i Adriana potoczył się błyskawicznie, bez wielotygodniowego wymieniania wiadomości w sieci. Mężczyzna zainicjował kontakt komplementem, po czym natychmiast zaproponował spotkanie twarzą w twarz:
Nasza w ogóle też pierwsza randka bardzo y od pierwszego kontaktu, gdzie napisałem jej, że ma piękny uśmiech, to chyba w drugiej bądź trzeciej wiadomości zaprosiłem ją na kawę i po prostu nie pisaliśmy bardzo długo przez jakieś tam portale, tylko od razu (...) tak rozmawialiśmy na kawie. Dokładnie. Tak więc od razu do akcji.
Gdy podczas randki padło klasyczne pytanie o pracę, Basia celowo uniknęła określenia „influencerka”, tłumacząc, że tworzy kampanie dla dużych firm:
Dlatego, że ja uważam, że robię naprawdę fajne rzeczy, ale jest coś takiego, że jak mówisz ludziom po prostu jestem influencerką, to oni aha, okej. I jakby (...) ich oczach to jest takie mówisz sobie do telefonu i i tyle. I nie widzą tego procesu, że ty tworzysz cały koncept kampanii dla jakiejś dużej firmy, później oglądają to miliony osób, to na przykład idzie na jakąś wielką promocję albo na jakiś billboard.
Równolegle Adrian postanowił od razu postawić sprawę jasno w kwestii swojego zdrowia i walki z cukrzycą typu 1:
Ale ja też wiesz co, nie wiedziałam do końca z czym cukrzyca się wiąże i Adre mi to powiedział na pierwszej ręce, że hej, wiesz jakby co (...) jestem słodziakiem tak się mówi, prawda? O cukrzy, bo nie wiem czy ci to nie będzie przeszkadzało, bo ja choruję na cukrzycę typu pierwszego. (...) Ja takie dlaczego ma mi to przeszkadzać?
Rekordowa randka do białego rana. Wyprosił ich ochroniarz
Niewinne spotkanie na kawę 12 lutego w samo południe przerodziło się w najdłuższą rozmowę ich życia, trwającą nieprzerwanie aż siedemnaście godzin. Po obiedzie, kolacji i deserze zakochani przenieśli się do pubu, kompletnie tracąc poczucie czasu:
Intuicja, kobieca intuicja i to był śmieszny moment, dlatego że w ogóle nasza pierwsza randka była najdłuższą randką w moim życiu. My przegadaliśmy cały dzień i całą noc. Jakoś tak od 12:00 do 5:00 nad ranem.
Ich randkę brutalnie przerwało dopiero zamykanie lokalu i zdecydowane zachowanie personelu:
Tak, przedłużyła się tak, że już zaczęli w ogóle sprzątać. Usiedliśmy sobie w jakimś barze, rozmawialiśmy z tyłu, żeby tam nikt nam nie przeszkadzał i nagle przychodzi. Pan ochroniarz tak staje przed nami, patrzy nam prosto w oczy (...) My się rozglądamy o co chodzi. Światło zapalają. On kończymy. (...) No i i musieliśmy już wyjść. Także wychodząc patrzymy, a tu panie po prostu sprzątają stoliki.
Wspomnienia z dzieciństwa i wiejskie korzenie. „Poczułam, że to bratnia dusza”
Tym, co ostatecznie przypieczętowało ich bliskość podczas wielogodzinnego dialogu, okazały się wspólne doświadczenia z lat dziecięcych. Adrian szczerze wspominał swoje dorastanie z dala od wielkomiejskiego blichtru:
No zaczęliśmy wtedy opowiadać jak o swoim dzieciństwie, gdzie no u mnie moje dzieciństwo jakby odgrało ogromną rolę w powiedzmy w tym chyba kim jestem. I bardzo dobrze wspominam swoje dzieciństwo, bo naprawdę było cudowne. No i tutaj opowiadałem Basi, gdzie właśnie się wychowywałem, że pochodzę ze wsi, że był jakieś zbieranie truskawek, wykopki ziemniaków, żniwa, chodzenie na grzyby.
Dla Basi opowieści o snopkach siana, doju krów i wiejskiej codzienności stały się momentem absolutnego olśnienia, w którym zrozumiała, że spotkała człowieka na całe życie:
No i Basia też jakby pochodzi z takiej właśnie mniejszej miejscowości, więc to chyba nas tak najbardziej zaczęliśmy gdzieś tam rozmawiać, nie, o jakimś dojeniu krów, o jakichś świnkach, no po prostu takich wiejskich tematach, o tym, że się w sianie bawiliśmy, że robiliśmy jakieś przynajnie, ja pamiętam, że my robiliśmy takie różne zjeżdżalnie z tory przeszkód ze snopków. Ty też coś tam mówiłeś, że się bawiłeś z bratem i jakoś to pamiętam, że tak wiesz, ja wtedy tak poczułam, że kurczę jesteśmy oboje tacy (...) bratnia dusza, że z małej z małej wsi, z małej wioski, oboje z dużymi aspiracjami, przyjechaliśmy do dużego miasta i i gdzieś tam to nasze życie wyglądało podobnie i początek i jakby kontynuacja i wtedy tak poczułam, że kurczę to będzie fajny facet.
