Przejmujące sceny na pogrzebie Stanisławy Celińskiej. Po tych słowach ministra zalała się łzami

Pogrzeb Stanisławy Celińskiej w Warszawie

Uroczystości pogrzebowe Stanisławy Celińskiej rozpoczęły się w czwartek 21 maja 2026 roku o godzinie 11:00 w Kościele Środowisk Twórczych przy Placu Teatralnym w Warszawie. Świątynia wypełniła się żałobnikami, wśród których obecni byli przedstawiciele środowiska artystycznego, ludzie kultury oraz zaproszeni goście. 

Wśród obecnych pojawiły się znane postaci polskiej sceny i filmu, m.in. Muniek Staszczyk, Tomasz Karolak oraz Emilia Krakowska. Ich obecność nie miała charakteru wyłącznie formalnego – dla wielu była to osobista forma pożegnania artystki, z którą przez lata dzielili przestrzeń twórczą lub zawodową. W takich chwilach granice między sceną a prywatnymi relacjami często się zacierają, a wspólna historia środowiska artystycznego staje się widoczna w sposób szczególnie wyraźny.

Po zakończeniu mszy żałobnej kondukt pogrzebowy wyruszył w kierunku cmentarza. Uroczystość kontynuowano na terenie Powązek Wojskowych w Warszawie, gdzie po godzinie 13:00 trumna z ciałem Stanisławy Celińskiej została złożona do grobu. 

Śmierć aktorki 12 maja 2026 roku przyszła nagle i była dla wielu zaskoczeniem. Jeszcze niedługo wcześniej Celińska występowała na scenie i planowała kolejne koncerty oraz wydarzenia artystyczne. 

Dorobek Stanisławy Celińskiej

Dorobek Stanisławy Celińskiej obejmuje niemal sześć dekad intensywnej działalności artystycznej, która obejmowała teatr, film, telewizję oraz muzykę. Jej twórczość była obecna zarówno na scenach dramatycznych, jak i w produkcjach filmowych, które na trwałe zapisały się w historii polskiej kinematografii. Z biegiem lat Celińska stała się aktorką rozpoznawalną nie tylko dzięki rolom, ale także dzięki charakterystycznej wrażliwości interpretacyjnej.

Jak podkreślono w przekazie podczas uroczystości, artystka należała do grona twórców, którzy realnie wpływali na kształt polskiej kultury. W oficjalnej wypowiedzi minister kultury zaznaczono:

Należała do grona artystów, którzy na trwałe ukształtowali polską kulturę, nadając jej autentyczność, głębię i niezwykłą moc oddziaływania. Odeszła od nas artystka, której blisko sześćdziesięcioletnia, niezwykle intensywna twórczość poruszała i pozostawała z odbiorcami na długo – poprzez każde wypowiedziane słowo, każdy dźwięk i gest. W pamięci odbiorców zapisała się jako osoba obdarzona niezwykłą charyzmą sceniczną, wewnętrzną prawdą i rzadko spotykaną siłą wyrazu

Marta Cienkowska nie mogła powstrzymać łez podczas przemowy.

Celińska była artystką, której role charakteryzowały się szczególną intensywnością emocjonalną i precyzją aktorską. Jej kreacje często opierały się na pogłębionej analizie psychologicznej i wyczuciu detalu.

W swojej karierze współpracowała z wieloma wybitnymi reżyserami polskiego kina i teatru. W oficjalnym wystąpieniu przypomniano, że jej twórczość rozwijała się w dialogu z takimi postaciami jak Andrzej Wajda, Zygmunt Hübner, Jerzy Antczak, Stanisław Bareja, Janusz Majewski, Krzysztof Zanussi oraz Krzysztof Warlikowski. 

Kariera Stanisławy Celińskiej

Stanisława Celińska urodziła się 29 kwietnia 1947 roku w Warszawie. W 1969 roku ukończyła Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Już pod koniec lat 60. rozpoczęła pracę sceniczną, która zapoczątkowała jej wieloletnią obecność w polskim teatrze, filmie i telewizji.

Debiut filmowy Celińskiej przypadł na 1970 rok, kiedy zagrała w filmie „Krajobraz po bitwie” w reżyserii Andrzeja Wajdy. W kolejnych latach występowała w wielu produkcjach filmowych, w tym m.in. „Noce i dnie” (1975, reż. Jerzy Antczak), „Panny z Wilka” (1979, reż. Andrzej Wajda), „Spis cudzołożnic” (1995, reż. Jerzy Stuhr), „Fuks” (1999, reż. Maciej Dutkiewicz), „Pieniądze to nie wszystko” (2001, reż. Juliusz Machulski) oraz „Katyń” (2007, reż. Andrzej Wajda). W późniejszych latach pojawiała się również w popularnych produkcjach, takich jak cykl filmów „Listy do M.”.

Za rolę w filmie „Pieniądze to nie wszystko” (2001) otrzymała Polską Nagrodę Filmową Orzeł w kategorii najlepsza drugoplanowa rola kobieca. Kolejnego Orła zdobyła za rolę w filmie „Joanna” (2010, reż. Feliks Falk). Była również nominowana do tej nagrody za inne role filmowe, m.in. w „Fuks” (1999) oraz „Południe-Północ” (2006).

Celińska została także wyróżniona za swoją działalność artystyczną w innych obszarach. W 2015 roku ukazał się album „Atramentowa…”, który osiągnął sukces komercyjny i zapoczątkował jej większą obecność na rynku muzycznym. W tym samym roku wydała także album „Atramentowa… Suplement”, a w 2018 roku płytę „Malinowa…”. Jej działalność muzyczna była związana głównie z interpretacją piosenki aktorskiej.