Warszawa w żałobie. "Była niezwykle życzliwa i oddana"
Poinformowano o śmierci wybitnej badaczki. Warszawa i środowisko uniwersyteckie pozostają w żałobie, żegnając osobę łączącą działalność naukową, dydaktyczną i organizacyjną, mającą istotny wpływ na funkcjonowanie jednego z najważniejszych wydziałów politologicznych w Polsce.
Kim była?
Była związana z Uniwersytetem Warszawskim przez większość swojego życia zawodowego. Specjalizowała się w stosunkach międzynarodowych, ze szczególnym uwzględnieniem integracji europejskiej, a na Wydziale Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych pełniła szereg funkcji organizacyjnych i dydaktycznych.
W oficjalnych przekazach wybrzmiewa przede wszystkim jej rola jako badaczki i organizatorki życia naukowego. Była kojarzona z pracą dydaktyczną, kierowaniem studiami oraz działalnością w strukturach wydziału, co – choć mniej widoczne publicznie niż sama praca badawcza – realnie współtworzy funkcjonowanie dużych instytucji akademickich.
Śmierć cenionej badaczki
Śmierć profesor Katarzyny Kołodziejczyk została potwierdzona w oficjalnym komunikacie Uniwersytetu Warszawskiego, który poinformował, że zmarła 30 maja 2026 roku. W takich momentach uczelniany język staje się wyjątkowo powściągliwy – bez ozdobników, bez interpretacji, za to z wyraźnym naciskiem na wspólnotę i stratę instytucji, nie tylko osoby.
Z głębokim żalem przyjęliśmy wiadomość, że 30 maja 2026 roku odeszła prof. Katarzyna Kołodziejczyk, uznana badaczka, ceniona nauczycielka akademicka, dziekan Wydziału Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego – przekazała uczelnia w oficjalnym komunikacie.
Czym zajmował się profesor Katarzyna Kołodziejczyk?
W obszarze badawczym Kołodziejczyk koncentrowała się na analizie procesów decyzyjnych w UE oraz relacji między państwami członkowskimi a instytucjami unijnymi. Tego rodzaju prace mieszczą się w nurcie politologii instytucjonalnej i studiów europejskich, gdzie kluczowe jest łączenie teorii integracji z praktyką funkcjonowania systemu politycznego. Jej zainteresowania naukowe wpisywały się w szerszą debatę o przyszłości Unii Europejskiej, jej spójności oraz zdolności do reagowania na kryzysy polityczne i gospodarcze.
W strukturze wydziału pełniła również funkcje organizacyjne, a w 2025 roku objęła stanowisko dziekan WNPiSM UW. Oznaczało to odpowiedzialność za zarządzanie jednym z największych wydziałów politologicznych w Polsce – od spraw kadrowych, przez organizację dydaktyki, po kierunki rozwoju badań naukowych. W środowisku akademickim taka funkcja jest nie tylko administracyjna, ale również strategiczna, ponieważ wpływa na profil całej jednostki i jej pozycję w krajowym oraz międzynarodowym obiegu naukowym.
Jej działalność wpisywała się więc w klasyczny model naukowczyni, która łączy badania nad procesami politycznymi z ich dydaktycznym przekładem i instytucjonalnym zarządzaniem. To właśnie ta wielowymiarowość – praca koncepcyjna, edukacyjna i organizacyjna – stanowiła istotę jej obecności w środowisku akademickim.
