"Była cudowna". Celińska była jego wielką miłością. Tak czule o niej mówił

Stanisława Celińska nie żyje

Stanisława Celińska nie żyje. Aktorka miała 79 lat. Informację o jej śmierci przekazała Joanna Trzcińska – wieloletnia przyjaciółka i współpracowniczka artystki. Wiadomość została potwierdzona przez osoby z jej otoczenia.

Stanisława Celińska była jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorek teatralnych i filmowych. Przez lata występowała na scenach warszawskich teatrów, a widzowie pamiętają ją także z wielu ról filmowych i serialowych. Zagrała między innymi w produkcjach Andrzeja Wajdy i Krzysztofa Kieślowskiego. Dużą popularność przyniosły jej również role telewizyjne, dzięki którym trafiała do kolejnych pokoleń widzów.

Z wielką rozpaczą muszę Państwa poinformować, że dziś po południu odeszła nasza Stasia. Mam wielką nadzieję, że spotkała się już z Bogiem, którego tak bardzo kochała. Stasia była wspaniałym człowiekiem, najlepszym jakiego znałam... - przekazała za pośrednictwem Facebooka.

Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn w młodości byli w sobie szalenie zakochani

Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn należą do najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów. Oboje mają bogate filmografie i teatralne dorobki, związane z ważnymi polskimi produkcjami. Mało znanym wątkiem z ich życia pozostaje jednak młodzieńcza relacja, która ich połączyła. Z czasem każde z nich poszło własną drogą zawodową, budując silną pozycję na scenie i ekranie.

Ich znajomość zaczęła się w czasach liceum na warszawskim Żoliborzu. Uczyli się w tej samej szkole, choć szybko było widać, że różnią się charakterami. Stanisława Celińska była żywiołowa, pewna siebie i często buntownicza. Z kolei Andrzej Seweryn uchodził za spokojnego, wycofanego i nieco nieśmiałego ucznia. Mimo tych różnic między nimi pojawiło się uczucie, które z czasem zaczęło się rozwijać w szkolnych realiach.

To właśnie Celińska jako pierwsza wprowadziła Seweryna w świat zajęć aktorskich w Pałacu Młodzieży. Sama od dawna marzyła o scenie i konsekwentnie realizowała to zainteresowanie. Seweryn dołączył do niej, choć początkowo nie planował kariery aktorskiej. Z czasem okazało się, że szybko przyswajał kolejne umiejętności i dobrze odnajdywał się w tej przestrzeni. Wspólne zajęcia stały się dla nich ważnym doświadczeniem i naturalnym przedłużeniem szkolnej relacji.

Wyznanie Andrzeja Seweryna nt. Stanisławy Celińskiej

Andrzej Seweryn po latach przyznał, że Stanisława Celińska była jego największą miłością z młodości. Ich relacja zaczęła się, gdy oboje byli bardzo młodzi i dopiero wchodzili w świat teatru i filmu. Seweryn wspierał ją i starał się pomagać w codziennych sprawach, które w tamtym czasie były dla niej szczególnie trudne. Byli związani ze środowiskiem warszawskiej szkoły teatralnej i młodych artystów. Relacja była znana w kręgu znajomych.

Była uzdolniona, śliczna, cudowna. Poznałem ją w szkole na Żoliborzu. Kiedy wychodziło się po lekcjach, to skręcało się w prawo, potem druga, może trzecia klatka i już było się u Stasi. Z tego okresu pamiętam jej surową babcię, która ją krótko trzymała i stanowiła postrach dla gości, także dla mnie – wspomina aktorkę po latach Andrzej Seweryn.

Celińska zmagała się z dużym stresem związanym z próbami zdobycia miejsca na scenie. Jednocześnie przeżywała ciężką sytuację rodzinną, w tym chorobę nowotworową swojej mamy. W tym okresie zaczęła prowadzić bardziej buntowniczy tryb życia. Pojawiały się częste wyjścia na imprezy i nadużywanie alkoholu, co doprowadziło do wyrzucenia jej z warszawskiego liceum. Trudności te nakładały się na presję związaną z debiutami scenicznymi. W tamtym czasie brakowało jej stabilizacji i wsparcia ze strony instytucji szkolnej. Pomimo tych problemów Seweryn nie odsunął się od niej. Jako zakochany nastolatek odwiedzał ją, kiedy tylko mógł, i starał się być obecny w jej życiu. Ich relacja miała intensywny charakter i była ważnym doświadczeniem dla obojga, szczególnie w okresie młodości i pierwszych artystycznych wyborów. Opis tej relacji pojawia się w wielu opracowaniach biograficznych dotyczących obojga artystów. Podkreślany jest jej młodzieńczy, emocjonalny charakter.

Po latach Seweryn w wywiadach wracał do tamtego okresu, podkreślając znaczenie tej relacji w swoim życiu. Celińska również w rozmowach wspominała trudne początki i wpływ młodzieńczych doświadczeń na dalszą drogę zawodową. Ich historia jest często przywoływana jako przykład silnych więzi z czasów młodości, które pozostają w pamięci mimo upływu lat.

Andrzej Seweryn był o rok starszy od Stanisławy Celińskiej, dlatego jako pierwszy dostał się do Szkoły Teatralnej w Warszawie. Celińska poszła jego śladem rok później. Wtedy oboje znaleźli się na początku swojej drogi artystycznej. Trafili do jednego środowiska, gdzie uczono podstaw pracy na scenie, emisji głosu i gry aktorskiej. Już na etapie studiów funkcjonowali w tej samej grupie rocznikowej, co z czasem przełożyło się na ich pierwsze kontakty zawodowe.

W czasie studiów ich drogi zaczęły się rozchodzić. Celińska poznała Andrzeja Mrowca, który został jej mężem. Seweryn w tym samym okresie związał się z Bogusławą Blajfer. Relacje prywatne zaczęły układać się niezależnie od wspólnej nauki. Każde z nich budowało własne życie osobiste, równolegle do intensywnej pracy nad warsztatem aktorskim. W tamtym czasie kontakty między studentami często przenosiły się także poza mury szkoły, ale w tym przypadku nie doprowadziły do trwałego związku między Celińską i Sewerynem.

Po ukończeniu szkoły Seweryn związał się z Krystyną Jandą. Para była jedną z bardziej znanych w środowisku aktorskim tamtych lat i często pojawiała się razem w życiu zawodowym i prywatnym. Wspólna praca w teatrze i filmie sprawiła, że ich relacja była szeroko komentowana w branży. Oboje rozwijali wtedy intensywnie kariery, pojawiając się w ważnych produkcjach teatralnych i filmowych w Polsce.

Dopiero po latach Seweryn przyznał, że w młodości darzył sympatią Stanisławę Celińską. Ten fakt pojawił się w jego wspomnieniach i rozmowach po wielu latach od ich wspólnej nauki. Wypowiedź ta odnosiła się do okresu studiów i wczesnych kontaktów w szkole teatralnej, bez rozwijania tej relacji w późniejszym życiu zawodowym. Informacje te są powszechnie przywoływane w biografiach obu aktorów.

KONIECZNIE OBEJRZYJ. BYŁY ZNANY SIATKARZ O UPADKACH, DEPRESJI I DEMONACH PRZESZŁOŚCI