Nie żyje wybitna polska artystka. Była prawdziwą ikoną
Polska scena operowa straciła jedną ze swoich cenionych artystek. 27 października Teatr Wielki – Opera Narodowa poinformował o śmierci wieloletniej solistki, która przez lata zachwycała publiczność swoim lirycznym sopranem i interpretacjami znanych dzieł operowych. W jej repertuarze znalazły się role w takich utworach jak „Straszny dwór”, „Faust”, „Eugeniusz Oniegin” oraz „Wesele Figara”. Artystka pozostawiła po sobie bogaty dorobek sceniczny, który na trwałe zapisał się w historii polskiej opery.
Barbara Nieman przez ponad trzy dekady była jedną z najważniejszych solistek Opery Warszawskiej. Związana z nią od 1959 roku, zakończyła karierę sceniczną w 1990 roku. Wystąpiła m.in. podczas uroczystości otwarcia odbudowanego Teatru Wielkiego 21 listopada 1965 roku. Należała do grona artystów, którzy współtworzyli historię powojennej polskiej opery.
Nie żyje Barbara Nieman. Była gwiazdą Opery Warszawskiej
Nie żyje Barbara Nieman, jedna z najważniejszych solistek powojennej polskiej sceny operowej. Z Teatrem Wielkim w Warszawie była związana przez ponad trzy dekady, od 1959 do 1990 roku. W tym czasie stworzyła wiele cenionych kreacji, a jej występy na stałe zapisały się w historii warszawskiej opery. Wśród najważniejszych momentów jej kariery znalazł się udział w uroczystości otwarcia odbudowanego Teatru Wielkiego 21 listopada 1965 roku.
Nieman należała do pokolenia artystów, które współtworzyło powojenną historię polskiej opery. Wyróżniała się sopranem o ciepłej barwie i dużej skali, a jej repertuar obejmował zarówno klasyczne dzieła operowe, jak i utwory operetkowe. Po zakończeniu kariery scenicznej nie zerwała z muzyką. Zajęła się kształceniem młodych wykonawców, przekazując swoje doświadczenie kolejnemu pokoleniu artystów.
Zobacz także: Znika z jury "TzG". Stacja podjęła decyzję
Barbara Nieman rozpoczęła karierę w 1959 roku
Artystka urodziła się na Wileńszczyźnie, natomiast dzieciństwo i młodość spędziła w Olsztynie. Tam rozpoczęła edukację muzyczną pod kierunkiem Marii Stankowej. Następnie kontynuowała naukę w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, gdzie kształciła się pod okiem Ady Sari, jednej z najwybitniejszych polskich śpiewaczek operowych. Już na początku kariery Nieman zwróciła uwagę podczas międzynarodowych konkursów wokalnych. Zdobyła wyróżnienie w Wiedniu, a później srebrny medal w Tuluzie. Doskonaliła również warsztat na kursach mistrzowskich organizowanych przez mediolańską La Scalę.
Jej debiut sceniczny przypadł na 1959 rok. Wówczas wcieliła się w Zofię w operze „Halka” Stanisława Moniuszki. Rola ta towarzyszyła jej przez ponad dwadzieścia lat i stała się jednym z najbardziej charakterystycznych punktów jej repertuaru. Jako Zofia wystąpiła również podczas otwarcia odbudowanego Teatru Wielkiego w Warszawie. Był to jeden z najważniejszych momentów w historii tej instytucji po wojennej odbudowie. W kolejnych latach sopranistka występowała w najważniejszych dziełach światowego repertuaru. Wcielała się między innymi w Gildę w „Rigoletcie”, Hannę w „Strasznym dworze”, Małgorzatę w „Fauście”, Mimi w „Cyganerii”, Tatianę w „Eugeniuszu Onieginie” oraz Hrabinę w „Weselu Figara”.
Zobacz także: Zaginięcie Emilii Koprowskiej. Taki wpis pojawił się na Facebooku. Minęło kilka tygodni
Barbara Nieman zakończyła karierę w 1990 roku
Szczególne miejsce w jej dorobku zajęła Desdemona w „Otellu” Giuseppe Verdiego. Kreacja ta była jednym z istotnych wydarzeń warszawskiej sceny operowej końca lat 60. Nieman sięgała również po partie Donny Anny w „Don Giovannim”, Antonii w „Opowieściach Hoffmanna”, Poppei w „Koronacji Poppei” i Leonory w „Trubadurze”. W jej repertuarze znalazły się także role Alicji Ford w „Falstaffie” oraz Neali w „Parii”. Sopranistka była znana nie tylko publiczności operowej. Występowała również w repertuarze operetkowym, a jej działalność była związana z orkiestrą radiową prowadzoną przez jej męża, dyrygenta Stefana Rachonia. Dzięki temu docierała także do słuchaczy, którzy na co dzień nie odwiedzali teatrów operowych.
Karierę sceniczną zakończyła w 1990 roku. Jej ostatnią rolą była Rozalinda w operetce „Zemsta nietoperza” Johanna Straussa. Po odejściu z Teatru Wielkiego poświęciła się pracy pedagogicznej w warszawskiej szkole muzycznej im. Józefa Elsnera, gdzie kształciła młodych muzyków. Za swoje osiągnięcia otrzymała liczne nagrody i odznaczenia. W 2007 roku została uhonorowana Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Teatr Wielki udostępnił również archiwalny wywiad z artystką, w którym wspominała złotą erę polskiej sceny operowej.
