Potwierdziło się ws. śmierci ojca Edyty Górniak. Artystka ujawniła to po latach

Dzieciństwo Edyty Górniak

Historia relacji Edyty Górniak z ojcem sięga wczesnych lat jej życia i od początku naznaczona była nieciągłością oraz emocjonalnym dystansem. Ojciec opuścił rodzinę, gdy była jeszcze dzieckiem. Ten moment stał się punktem zwrotnym, który z czasem ukształtował sposób, w jaki wokalistka postrzegała relacje rodzinne i własne poczucie stabilności.

Kontakt z ojcem przez długi czas był ograniczony. W pewnym momencie artystka zdecydowała się go całkowicie przerwać. Miało to miejsce w okresie, gdy była nastolatką – w wieku 16 lat. 

W wywiadzie dla „Wysokich Obcasów” wspominała:

Przekazał mi większość talentu, wrażliwość na muzykę, myślę, że kreatywność mam po nim, chociaż go nie poznałam, ale tak mi się wydaje z opowiadań mamy. Nasze ostatnie spotkanie było smutne i pamiętam go poprzez dzień, kiedy odchodził.

Śmierć Jana Górniaka w 2006 roku zamknęła fizyczną obecność ojca w życiu artystki, ale – jak wynika z jej późniejszych wypowiedzi – nie zakończyła procesu wewnętrznego przetwarzania tej relacji. Wręcz przeciwnie, stała się początkiem nowego etapu refleksji nad przeszłością, w której wspomnienia i emocje zaczęły układać się w inny sposób.

Edyta Górniak o śmierci ojca

W rozmowie opublikowanej na łamach magazynu „Viva!”, Edyta Górniak ujawnia doświadczenia, które opisuje jako wyjątkowe i trudne do jednoznacznego wyjaśnienia. Artystka przyznaje, że nie udało jej się przeprowadzić szczerej rozmowy z ojcem przed jego śmiercią. Jednocześnie dodaje, że taka rozmowa – w jej odczuciu – wydarzyła się już po jego odejściu.

Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty. Za każdym razem bardzo piękne i uwalniające. Tata przeprosił mnie, że był ze mną tak krótko. Obiecał, że zawsze będzie nade mną czuwał i że będzie się pojawiał.

Górniak opisuje doświadczenia, które miały dla niej znaczenie wewnętrzne. W jej relacji pojawia się motyw przeprosin ze strony ojca oraz obietnicy opieki, która została jej przekazana w tych wyjątkowych momentach.

Ważnym elementem tej opowieści jest również przekonanie o obecności znaków, które artystka interpretuje jako symboliczne sygnały. W jej relacji pojawia się motyw biedronki, która ma szczególne znaczenie. 

Gdziekolwiek jestem na świecie, kiedy widzę biedronkę, wiem, że to jest znak od taty. Kiedy byłam malutka, zbieraliśmy na łące razem biedronki do wiaderka, więc są dla mnie ukochanym wspomnieniem. Symbolem miłości i bliskości z tatą. Symbolem rodzinności. Gdy wynajmuję gdzieś na świecie kolejny dom – a większość życia wynajmuję – to nawet w listopadzie czy w grudniu na oknie potrafi pojawić się biedronka i daje mi znać, że to jest dom dla mnie. Mam całą bibliotekę w telefonie z takich sytuacji.

Biedronka jako znak od ojca Edyty Górniak

Edyta Górniak odnosi się też do pytania o jej stosunek do dóbr materialnych, podkreślając wyraźną zmianę w sposobie myślenia na przestrzeni lat. Wokalistka zaznacza, że obecnie nie przywiązuje się do rzeczy materialnych, wskazując, że w jej ocenie to, co najważniejsze, pozostaje poza możliwością utraty.

Człowiekowi można zabrać wszystko, oprócz wspomnień, wiedzy czy zachwytów z podróży - wyznała w wywiadzie. 

W dalszej części rozmowy Górniak przyznaje, że w przeszłości inaczej definiowała sukces i spełnienie. Jak podkreśla, lubiła obdarowywać innych. W jej ocenie taki sposób dzielenia się z bliskimi był jednym z elementów odczuwania sukcesu zawodowego i życiowego:

Wokalistka wspomina również o początkach swojej kariery finansowej. Z jej wypowiedzi wynika, że pierwsze zarobione pieniądze przekazywała rodzicom. Ten gest pokazuje, że już na wczesnym etapie kariery istotną rolę odgrywały dla niej relacje rodzinne i potrzeba wsparcia bliskich.

KONIECZNIE OBEJRZYJ. BYŁY ZNANY SIATKARZ O UPADKACH, DEPRESJI I DEMONACH PRZESZŁOŚCI